Ik was stil, héél stil Deze week gewerkt op een afdeling met bijzondere mensen. Een afdeling waar mensen wonen met aandoeningen die hun leven ingrijpend heeft veranderd. Mensen met een eigen leven en een eigen verhaal. Zo ook een jongere man die ik deze week voor de tweede keer zag.

Hij gaf aan het fijn te vinden dat ik er weer was. Het is een man die nog wel eens een schuine grap kan maken, maar hij was nu stil, héél stil. Hij begon vanuit het niets te vertellen over zijn leven dat hij nooit een gezin heeft gehad en dat hij dit graag had willen hebben, dat hij meerdere cva's heeft gehad op zeer jonge leeftijd ( midden 20 ), hij stond op dat moment middenin het leven.

Hij vertelde dat hij geen zin meer had in het leven door de cva's en de bijbehorende beperkingen die hij er aan over had gehouden en dat hij hierdoor meerdere zelfmoordpogingen heeft gedaan. Zijn moeder vond hem en hij werd opgenomen in het ziekenhuis. Daarna is hij 20 jaar lang opgenomen geweest in de psychiatrie. Uiteindelijk is hij na veel overplaatsingen terecht gekomen in een verpleeghuis waar hij nu al een tijd woonachtig is. Aan het einde van ons gesprek gaf hij aan blij te zijn nu in het verpleeghuis te wonen.

Tijdens het gesprek was ik stil, héél stil...
;